Ze legden uit dat ze een vrijwilligersproject organiseerden voor het plaatselijke buurthuis – ze planden voorleessessies voor jonge kinderen en hoopten mijn vader, haar grootvader, uit te nodigen om mee te doen.
Sinds zijn recente ziekte was hij stiller en moedelozer geworden, en ze wilden hem iets geven om naar uit te kijken, iets met een doel en plezier.
Het bestuur was geen wanorde, maar een zorgvuldig uitgedacht plan vol schema's, verantwoordelijkheden en creatieve ideeën.
Op dat moment smolt het ongemak dat ik met me meedroeg weg in trots en stille dankbaarheid.
Ik had de deur geopend in de verwachting van bezorgdheid, maar trof er in plaats daarvan medeleven, creativiteit en vrijgevigheid aan.
Die middag leerde ik een les die ik niet snel zal vergeten: een gesloten deur verbergt niet altijd problemen – soms beschermt ze juist een blijk van vriendelijkheid die geduldig wacht om gezien te worden.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
