Het opvoeden van een tiener kan aanvoelen als het leren van een taal die volledig bestaat uit pauzes, blikken en wat er niet gezegd wordt.
Iedere ouder kent die spanning: de wens om te vertrouwen, afgewogen tegen een geest die stilletjes vragen stelt.
Op een zondagmiddag was het ongewoon stil in huis, gehuld in een stilte waardoor zelfs het zachtste geluid belangrijk leek.
Mijn veertienjarige dochter bracht de laatste tijd veel tijd boven door met een klasgenoot genaamd Noah.
Hij was altijd beleefd en attent geweest, maar terwijl ik in de gang stond met een schone handdoek, voelde ik die bekende spanning tussen geruststelling en bezorgdheid.
Nadat ik langer was blijven staan dan de bedoeling was, greep ik naar de deurknop en zette me schrap voor wat ik ook maar zou aantreffen.
Wekenlang volgden ze hetzelfde ritme in hun routine.
Noah kwam na de lunch aan, begroette ons vriendelijk en ging met mijn dochter naar boven, waarna de deur zachtjes achter hen dichtging.
Er was geen luide muziek, geen uitbarstingen van gelach – alleen een serene, geconcentreerde stilte.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
