"De meeste mensen," zei hij uiteindelijk, "zouden de deur hebben dichtgedaan of de autoriteiten hebben gebeld om het aan te pakken. Jij gaf me warmte."
Daniel bewoog zich ongemakkelijk.
"Ik deed gewoon wat iedereen zou moeten doen."
Charles schudde zijn hoofd.
"Nee. Niet iedereen zou dat doen."
De rest van de ochtend ging voorbij als een vergeten droom. Leo speelde in de tuin met Emma en Lily, lachend op een manier die Daniel al veel te lang niet meer had gehoord. Daniel nipte aan koffie, rijker dan hij ooit had geproefd, en voelde zich voor het eerst in jaren echt vredig.
Voordat ze vertrokken deed Charles een aanbod dat Daniel niet helemaal kon begrijpen.
"Je zei dat je meerdere banen hebt", zei hij.
"Ik heb een nieuwe projectontwikkelingslocatie die een manager nodig heeft. Het is een vast salaris. Inclusief huisvesting. Beschouw het als een bedankje."
Daniel keek hem verbaasd aan.
"Ik... ik weet niet wat ik moet zeggen."
Charles glimlachte hartelijk.
"Zeg gewoon ja. Je hebt mijn dochters geholpen toen ze iemand nodig hadden. Laat mij jou helpen."
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
