Op de dag dat het testament werd voorgelezen, verscheen Léa in het zwart gekleed, kalm en zelfverzekerd. Ze erfde alles: het appartement, haar spaargeld, haar spaargeld, de meubels. Toen kwam de advocaat naar me toe.
Hij gaf me maar één ding: een oude potplant.
Geen geld. Geen waardevolle spullen. Alleen die plant, die daar altijd stond, stil, in de hoek van de woonkamer. Vreemd genoeg voelde ik geen woede of onrecht. Ik heb er jarenlang voor gezorgd, hem water gegeven, gesnoeid en er soms tegen gepraat als de eenzaamheid me te veel werd. Hij stond los van mijn leven.
Léa aarzelde op haar beurt niet om haar te bespotten.
"Ze heeft misbruik van je gemaakt. Jarenlang gratis verzorging, en jij bereidt je er nu pas op voor. Ik hoop dat het iets bijzonders is."
Ik vertrok zonder te antwoorden.
Een gesprek dat alles verandert
De volgende ochtend bleef mijn telefoon maar trillen. Het was Léa. Ze huilde. Ze was in paniek.
"Je moet gelukkig zijn. Ooit."
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
