De stilte in de auto die nacht was zwaarder dan de regen. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik geschokt was, maar als iemand je al tientallen jaren leert wie hij of zij is, word je niet meer verrast. Je begint hem of haar gewoon te geloven.
Dit begon niet vanavond. Het begon jaren geleden. We waren met z'n vieren: ik, mijn moeder, mijn vader en Brittany, de eerste dochter van mijn moeder, vijf jaar ouder en tien keer zo geliefd. Als Brittany niesde, pakte mama tissues en applaudisseerde. Als ik niesde, zei ze dat ik het zachtjes moest doen. Papa was meestal weg, een overwerkte ziekenhuisarts. Als hij thuis was, rook hij naar ontsmettingsmiddel en koffie. Hij klopte op mijn schouder, zei dat ik een braaf kind was en viel dan flauw in de leunstoel. Hij merkte tenminste dat ik bestond.
Toen ik Hannahs vader ontmoette, verwarde ik aandacht met liefde. Ik was 19. Een jaar later was ik zwanger. Twee jaar daarna was hij weg. Ik herinner me dat ik met een positieve test in de ene hand en een aanmeldingsformulier voor de opleiding tot verpleegkundige in de andere zat en me afvroeg hoe ik dat allemaal moest doen. Blijkt dat je dat gewoon doet. Je werkt, je slaapt in blokken van vier uur en je leert dat huilen in de pauzeruimte als zelfzorg geldt.
Drie jaar geleden ging papa met pensioen. Hij wilde de verloren jaren inhalen. Hij kwam elke week langs met afhaalmaaltijden en verhalen. Hannah was dol op hem. Mama vond het niet leuk. Toen werd hij ziek. Het kwam snel en ging niet weg. Mama belde op een avond met trillende stem. "Hij heeft hulp nodig, Elena. Je bent verpleegster." Dus trokken Hannah en ik bij hem in. Ik zei tegen mezelf dat het tijdelijk was.
Die twee jaar waren de enige tijd dat dat huis als een thuis voelde. Papa was aardig en dankbaar. Ik runde het huis als een klein ziekenhuis: dossiers, pillen, maaltijden, bestellingen. Mama zweefde rond en gedroeg zich als Florence Nightingale, alleen was haar uniform wijn en ontkenning. Als Brittany bij haar familie op bezoek kwam, lichtte mama op als 4 juli. Zodra ze vertrokken, ging het licht weer uit.
Drie weken geleden overleed mijn vader. De rouwbloemen waren nog niet eens verwelkt toen het huis begon te veranderen. Rouw doet vreemde dingen. Mijn moeder heeft opnieuw ingericht. Drie dagen na de begrafenis was ze al bezig met het verplaatsen van meubels, neuriënd, en noemde het "frisse energie". Ze begon met papa's kamer, schilderde die lichtgeel en schoof zijn boeken naar buiten. "Het wordt een perfecte ruimte voor wanneer Brittany en de kinderen op bezoek komen," zei ze glimlachend. Binnen een week leek het wel een showroom. Nieuwe stapelbedden, speelgoed, ingelijste foto's van Brittany's kinderen op de commode. Geen foto van papa.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
