Bleek. Trillend. Ze ademde alsof elke ademhaling pijn deed. Ze zag er onvoorstelbaar klein uit, alsof de kracht die ik altijd in haar had gekend langzaam uit haar wegvloeide.
Ik knielde neer en riep haar naam.
Toch probeerde ze te glimlachen.
'Ik wilde niet dat je je zorgen maakte,' fluisterde ze.
In het ziekenhuis kwam de waarheid stukje bij beetje aan het licht.
Een chronische ziekte. Jarenlang steeds erger wordende symptomen. Medicijnen die ze zich niet kon veroorloven. Doktersafspraken die ze miste zodat ze me geld kon blijven sturen.
Ik dacht dat het geld van spaargeld kwam.
Er was geen erfenis,' gaf ze zachtjes toe. 'Mama heeft niets nagelaten. Ik wilde gewoon dat je vrij kon studeren. Zonder je schuldig te voelen.'
Meubels. Sieraden. Zelfs aandenken aan onze moeder – los te koop.
Ze heeft haar leven ingekort zodat ik langer kon leven.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
