Een buurman die grenzen als suggesties beschouwde.
Onze buurman, meneer Streeter, had een gewoonte die me vanaf het begin irriteerde. Als hij zijn oprit opreed, sneed hij vaak dwars door de rand van ons gazon. Niet omdat het nodig was, maar omdat het hem een paar seconden bespaarde.
Aanvankelijk leek het een kleinigheid. Gras groeit wel weer aan. Sneeuw smelt. Ik wilde geen burenruzie uitlokken over zoiets onbeduidends.
Maar toen, op een middag, kwam Nick binnen, zijn handschoenen zo stevig vastgeklemd dat zijn knokkels wit waren. Zijn ogen glansden, nog niet van de tranen, maar van het inhouden ervan.
'Mam,' zei hij zachtjes. 'Hij heeft het weer gedaan.'
Ik wist precies wat hij bedoelde.
'Hij reed Oliver aan,' voegde Nick eraan toe. 'Hij keek hem eerst aan. En toen reed hij alsnog over hem heen.'
Dat detail kwam hard aan. Dit was geen ongeluk. Het was geen vergissing. Het was een bewuste keuze.
Ik omhelsde Nick terwijl ik uit het raam staarde naar de gebroken takken en de sjaal die in de sneeuw lagen. Het voelde als bewijs van iets veel ergers dan een simpel misverstand.
Vriendelijk vragen werkte niet.
De volgende avond zag ik meneer Streeter buiten staan en besloot ik hem rustig aan te spreken.
'Zou u alstublieft kunnen stoppen met over dat deel van de tuin te rijden?' vroeg ik. 'Mijn zoon bouwt daar sneeuwpoppen en hij vindt dat erg vervelend.'
Hij wierp een blik op de verbrijzelde resten en haalde zijn schouders op.
'Het is gewoon sneeuw,' zei hij. 'Zeg tegen je kind dat hij niet moet bouwen waar auto's rijden.'
Ik herinnerde hem eraan dat het geen weg was. Het was ons gazon.
'Kinderen huilen nu eenmaal,' zei hij afwijzend. 'Ze komen er wel overheen.'
En daarmee liep hij weg.
Het hield niet op.
Nick bouwde alles weer op. Meneer Streeter maakte de sneeuwpoppen weer plat. En nog eens. Sommige dagen huilde Nick openlijk. Andere dagen werd hij stil en staarde hij uit het raam met die gespannen uitdrukking die kinderen hebben als ze proberen sterker te zijn dan ze eigenlijk hoeven te zijn.
Ik stelde compromissen voor, omdat volwassenen dat vaak doen als ze moe zijn.
'Misschien zou je wat dichter bij het huis kunnen bouwen,' opperde ik voorzichtig.
Nick schudde meteen zijn hoofd. "Dat is mijn plek. Hij is degene die iets verkeerd doet."
Hij had gelijk, en het was onmogelijk om dat te negeren, omdat het van een kind kwam.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
