Sommige jeugdherinneringen blijven je voor altijd bij. Voor mij is zo'n herinnering er een met sneeuwpoppen, bandensporen en een les die niet voortkwam uit een ruzie of een verheven stem, maar uit de woorden van een kind dat rechtvaardigheid beter begreep dan de volwassene die ernaast stond.
Het begon als zo'n wintertraditie waar elke ouder op hoopt voor zijn of haar kind. Zo'n eenvoudige traditie. Zo'n traditie waar je door het keukenraam naar kijkt en denkt: zo hoort een jeugd te zijn.
Elke middag na school volgde mijn zoon Nick hetzelfde ritueel. Zijn rugzak belandde in een hoopje bij de deur. Zijn laarzen trok hij met dramatische frustratie uit, alsof ze hem persoonlijk onrecht hadden aangedaan. Zijn jas bleef half dichtgeritst, zijn muts altijd scheef. Dan grijnsde hij en kondigde de naam aan van de sneeuwpop die hij die dag wilde maken, alsof hij zich moest melden voor zijn werk.
'Vandaag is Winston aan de beurt,' zei hij, terwijl hij alvast zijn handschoenen aantrok.
Hij bouwde ze altijd op dezelfde plek. Vlak bij de rand van onze oprit, maar duidelijk op ons terrein. Die plek was belangrijk voor hem. Het was geen toeval. In een wereld waarin kinderen meestal verteld wordt waar ze moeten zitten, waar ze heen moeten en wat ze moeten doen, voelde dat kleine hoekje van de tuin als van hem.
Elke sneeuwpop had een naam en een persoonlijkheid. De een was dol op sciencefictionfilms. Een ander was een dappere bewaker die over de rest waakte. Als Nick klaar was, ging hij een stukje achteruit staan met zijn handen in zijn zij, trots op die stille, serieuze manier die alleen kinderen hebben als ze iets met zorg hebben gemaakt.
Wat de foto verpestte, waren de bandensporen.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
