Curtis stond als aan de grond genageld en staarde me aan alsof ik uit de dood was opgestaan.

'Alles… voor haar?' fluisterde hij.

Sterling sloot de map met een duidelijke klap.

'Ja, meneer Curtis. Volgens de scheidingsdocumenten die u vorige week persoonlijk hebt ingediend' – hij hield de papieren omhoog – 'en de verklaring van de beveiliging die bevestigt dat mevrouw Vanessa uit huis is gezet, is de ontervingsclausule volledig geactiveerd.'

Curtis zakte hijgend in zijn stoel.

'Nee... nee... dit kan niet kloppen,' riep hij. 'Sterling, los dit op! Vanessa, alsjeblieft!'

Hij draaide zich naar me toe, wanhoop maakte in een oogwenk plaats voor arrogantie. Hij sprong naar voren en probeerde mijn handen vast te grijpen.

'Vanessa, lieverd,' smeekte hij. 'Ik stond onder druk. Verdriet brak me. Ik wilde je niet wegduwen. Ik had gewoon even ruimte nodig! Ik hou van je. We kunnen dit oplossen. We hebben vijfenzeventig miljoen! Alles kan weer perfect worden!'

Ik keek hem aan – naar dezelfde handen die een cheque voor mijn voeten hadden gegooid en hadden toegekeken hoe ik de regen in werd gestuurd. In zijn ogen zag ik geen liefde. Alleen paniek. Gierigheid. Angst om arm te zijn.

Ik herinner me Arthurs laatste nachten. Slapen in mijn auto. Weggegooid worden als vuilnis.

Langzaam maakte ik mijn handen los en stond op.

'Je hebt in één opzicht gelijk, Curtis,' zei ik kalm. 'Pijn verheldert de dingen. En ik zie nu heel helder.'

'Vanessa, alsjeblieft!' snikte hij, terwijl hij op zijn knieën zakte. 'Doe dit niet! Ik ben je man!'

'Niet meer,' zei ik zachtjes. 'Jij hebt dat besloten. Jij hebt me verteld dat ik niet in jouw leven thuishoorde.'

Ik wendde me tot Sterling.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !