'Ga achterin zitten, Vanessa,' snauwde hij. 'En houd je mond.'

Meneer Sterling arriveerde even later met een zware, leren map. Hij nam plaats, zette zijn bril recht en keek de kamer rond. Zijn blik bleef iets langer op mij rusten dan op wie dan ook – peinzend, ondoorgrondelijk – voordat hij zich op Curtis richtte.

"We zullen nu beginnen met het voorlezen van het testament van de heer Arthur," kondigde Sterling aan.

Curtis tikte ongeduldig met zijn vingers op de tafel.

'Laten we de formaliteiten overslaan,' zei hij kortaf. 'Ik wil horen over onroerend goed en liquide middelen. Ik vlieg vrijdag naar Monaco en moet het geld direct beschikbaar hebben.'

Sterling ging verder met de juridische tekst. Curtis zuchtte diep. Eindelijk bereikte de advocaat het gedeelte over erfenissen.

“Aan mijn enige zoon, Curtis, laat ik het familiehuis, de autocollectie en een bedrag van vijfenzeventig miljoen dollar na…”

Curtis sloeg met zijn vuist op de grond en sprong overeind.

'Ik wist het!' riep hij, triomfantelijk grijnzend. 'Elke cent is van mij!' Hij draaide zich naar me toe, een wrede grijns op zijn lippen. 'Heb je dat gehoord, Vanessa? Vijfenzeventig miljoen. En jij? Jij krijgt niets. Helemaal niets.'

Ik zat roerloos, de schaamte brandde in mijn borst. Zijn adviseurs snoofden zachtjes. Ik bereidde me voor op nog één laatste vernedering.

Curtis pakte zijn aktentas.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !