Ik keek toe hoe ze het pad afliep, de sneeuw knisperde onder haar schoenen, toen de deur dichtdeed en dacht dat dat het einde was.

Twee dagen later.

Kerstochtend.

De meisjes waren eindelijk thuis.

Ze zaten in hun pyjama, hun haar zat overal en ze trilden bijna rond de boom.

"Mogen we ze nu openen? Alsjeblieft?" smeekte mijn vijfjarige.

'Steen-papier-schaar,' zei ik. 'De winnaar begint. Dat zijn de regels.'

Ze speelden.

Het kleine kindje won en deed een overwinningsdans die leek op een vorm van interpretatieve karate.

Ze wilde net het eerste cadeautje pakken toen de deurbel ging.

We verstijfden allemaal.

'De Kerstman?' fluisterde ze.

Mijn zevenjarige lachte me uit.

'De kerstman belt niet aan,' zei ze. 'Gebruik je verstand.'

'Misschien is hij iets vergeten,' zei de kleine.

Ik lachte.

“Ik haal het wel.”

Een koerier stond op de veranda, met rode wangen van de kou, en hield een grote doos vast, ingepakt in glanzend kerstpapier.

Grote rode strik.

'Bezorging voor u,' zei hij, terwijl hij het apparaat kantelde zodat ik het label kon zien.

Mijn naam stond er netjes op geschreven.

Geen afzender vermeld.

Ik tekende, bedankte hem en bracht de doos naar de keuken.

De meisjes bleven in de deuropening staan ​​als nieuwsgierige katjes.

'Is het voor ons?' vroeg mijn jongste.

'Ik weet het niet zeker,' zei ik. 'Laat me eerst even kijken.'

Mijn hart bonkte in mijn keel, en ik wist niet waarom.

Ik heb het inpakpapier eraf gehaald.

Daaronder lag een gewone kartonnen doos.

Ik opende de flappen.

Bovenop lag een opgevouwen brief.

De eerste zin trof me als een mokerslag.

“Beste vriendelijke vreemdeling.”

'Mama?' vroeg mijn oudste dochter. 'Waarom trek je zo'n gezicht?'

Ik had niet door dat mijn handen trilden.

Ik slikte en begon te lezen.

Het kwam van Laura.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !