“Het spijt me, lieverd. Mama doet haar best. Het spijt me zo.”
Het trof me recht in de borst.
Ik heb die woorden nooit hardop tegen mijn dochters gezegd, maar ik heb ze ontelbare keren in mijn gedachten gehad.
Die nacht sliep ik maar af en toe.
Elk kraakje in huis deed me wakker schrikken.
Een stem in mijn hoofd zei: Je hebt het juiste gedaan.
Een ander mompelde: "Je laat een vreemdeling je huis binnen. Briljant."
Op een gegeven moment stond ik op onder het voorwendsel dat ik de thermostaat wilde controleren en gluurde ik de logeerkamer in.
Laura zat half, half lag achterover tegen de muur.
Oliver sliep op haar borst.
Haar armen waren als een veiligheidsgordel om hem heen geslagen.
's Ochtends werd ik wakker door zachte bewegingen.
Ik stapte de gang in.
De deur van de gastenkamer stond open.
Laura was binnen en maakte netjes het bed op.
De deken die ze had gebruikt, was met grote zorgvuldigheid opgevouwen.
Handdoeken netjes opgestapeld.
Oliver werd opnieuw tegen haar aangedrukt.
'Dat had je niet hoeven doen,' zei ik.
Ze schrok en glimlachte toen nerveus.
'Ik wilde geen rommel achterlaten,' zei ze. 'Jullie hebben al zoveel gedaan.'
'Moet ik je naar je zus brengen?' vroeg ik.
'Als het niet te veel moeite is,' zei ze, 'kan ik haar bij het station ontmoeten zodra ik mijn telefoon heb opgeladen.'
'Het is niet te veel,' zei ik. 'Kom op. We brengen je erheen.'
Bij de voordeur draaide ze zich om en omhelsde me onhandig, terwijl ze Oliver nog steeds met één arm vasthield.
'Dank je wel,' fluisterde ze. 'Als je niet was gestopt... ik weet niet wat er gebeurd zou zijn.'
Ik omarmde haar terug.
'Ik ben blij dat ik het gedaan heb,' zei ik.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
