Mijn handen trilden toen ik het passagiersraam naar beneden deed.

'Hé,' riep ik. 'Alles goed?'

Ze deinsde even terug en deed toen een stap dichterbij.

Van dichtbij zag ze er doodmoe uit: donkere kringen onder haar ogen, gebarsten lippen en haar haar in een knot die er al lang niet meer uitkwam.

'Ik...' Ze zweeg even en slikte moeilijk. 'Ik heb de laatste bus gemist.'

Ze hield de baby steviger vast.

“Ik heb vanavond nergens heen te gaan.”

Ze huilde niet.

Ze zei het kalm, alsof ze al haar energie had gestoken in het verwerken ervan.

'Heb je iemand in de buurt?' vroeg ik. 'Familie? Vrienden?'

'Mijn zus,' zei ze. 'Maar ze woont ver weg.'

Ze keek beschaamd weg.

“Mijn telefoon was leeg. Ik dacht dat er nog één bus zou komen. Ik had de tijden verkeerd.”

De wind raasde door de bushalte.

Ik wierp een blik op de lege weg, het gladde trottoir en de blozende wangetjes van de baby.

Mijn dochters lagen te slapen in warme bedden in het huis van mijn moeder.

Dit kind was hier buiten in de kou.

Voordat mijn angst de kans kreeg om tegenspraak te bieden, kwamen de woorden al uit mijn mond.
"Oké. Stap in. Je kunt vannacht bij mij blijven slapen."

Haar ogen vlogen open.

'Wat? Nee, dat kan ik niet. Je kent me niet eens.'

'Dat klopt,' zei ik. 'Maar ik weet dat het ijskoud is en dat je een baby vasthoudt. Alsjeblieft. Kom binnen.'

Ze aarzelde slechts een seconde.

Vervolgens opende ze de deur en stapte in de auto, de baby nog steeds stevig vastgehouden alsof het een pantser was.

Op het moment dat de warme lucht hem raakte, slaakte hij een klein, vermoeid kreuntje.

'Hoe heet hij?' vroeg ik terwijl ik van de stoeprand wegreed.

'Oliver,' zei ze, en haar gezicht verzachtte meteen. 'Hij is twee maanden oud.'

Ze schoof hem voorzichtig recht.

'Ik ben Laura,' voegde ze eraan toe.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !