Het telefoontje kwam precies toen ik de laatste dozen aan het uitpakken was in mijn pasgekochte huisje.

Een klein, charmant huisje, verscholen in een rustig dal, waar ik mijn eerste weken van rust wilde doorbrengen na jarenlang onafgebroken werken. Het rook er nog naar nieuw hout en verse verf; de meubels stonden er nauwelijks. Ik stond op het punt een kopje thee te zetten toen mijn telefoon ging.

Het was mijn schoondochter, Laura.

— “Verrassing! We komen over twee uur aan met twintig familieleden. We willen er twee weken blijven. Hebben jullie kamers en eten voor iedereen?”

Even dacht ik dat ik het verkeerd had verstaan. Twintig mensen? Twee weken? Hier?
Maar ze sprak zo vrolijk, zo vol zelfvertrouwen, dat ik meteen wist dat het geen grap was.

Ik keek rond: het huisje had twee kleine slaapkamers, een woonkamer waar nauwelijks een bank en tafel in pasten, en een keuken zo krap dat je een stap achteruit moest doen om de koelkastdeur open te krijgen. Ik had niet genoeg eten om het zelfs maar drie dagen in mijn eentje vol te houden. En alsof dat nog niet genoeg was, lag het dichtstbijzijnde stadje op vijftien minuten rijden... als het tenminste niet regende.

Ik haalde diep adem. Ik kon instorten, of ik kon nadenken. Ik koos ervoor om na te denken.

'Prima, Laura,' antwoordde ik met de kalmste stem die ik kon opbrengen. 'Ik wacht hier op je.'

Nadat ik had opgehangen, legde ik mijn handen op tafel. Ik was niet boos; ik was ongelovig. Maar er was nog iets anders: de mogelijkheid om grenzen te stellen, zij het op een elegante manier. En bovendien genoot ik ergens wel van praktische uitdagingen.

Ik begon snel een inventarisatie te maken:

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !