"Gregory,
je had het mis. Je had het helemaal mis.
Je wilde bewijs – hier is het. Ik heb de originele resultaten gevonden. De test was aangepast. En dit is de foto die ik in de studeerkamer van je moeder vond... Je weet wat het betekent.
" — Eleanor
Gregory keek naar de foto. Het was een oude. Zwart-wit. Een jonge jongen, identiek aan de kleine Oliver, stond naast Agatha Whitmore.
Hij was het niet. Het was zijn vader.
En de gelijkenis was onmiskenbaar.
Opeens viel alles op zijn plaats.
Agatha's afwijzing. Haar vijandigheid jegens Eleanor. De stille omkoping van het personeel. En nu – het vervalste bewijsmateriaal.
Ze wist het.
Ze had het gedaan.
Gregory stond zo abrupt op dat de stoel omviel. Hij balde zijn vuisten en voor het eerst in jaren voelde hij angst – geen angst voor een schandaal of een slechte reputatie, maar angst voor wat hij zelf was geworden.
Hij had zijn vrouw en zijn zoon het huis uit gegooid.
Voor een leugen.
Gregory stormde zonder te kloppen de privékamer van zijn moeder binnen. Lady Agatha zat bij de open haard te lezen en hij keek met enige minachting op.
"Je hebt geknoeid met het DNA-bewijs," zei hij met strakke stem.
Ze trok een wenkbrauw op. "Oh, echt?"
—Ik heb de originele resultaten gezien. Ik heb de foto gezien. De jongen – mijn zoon – heeft opa's ogen. En die van jou ook.
Agatha sloot rustig het boek en stond op.
—Gregory, soms moet een man moeilijke beslissingen nemen om de erfenis van zijn familie te beschermen. Die vrouw – Eleanor – zou alles hebben verpest.
"Je had geen recht," gromde hij. "Je had geen recht om mijn familie te vernietigen."
—Ze was nooit een van ons.
Hij kwam dichterbij, trillend van woede.
—Je hebt Eleanor niet alleen pijn gedaan. Je hebt je kleinzoon pijn gedaan. Je hebt me in een monster veranderd.
Maar Agatha keek hem kil aan. "Doe wat je moet doen. Maar vergeet niet: de wereld ziet wat ik hen laat zien."
Gregory sloeg de deur dicht. De wereld interesseerde hem niet meer. Niet de geruchten, niet de krantenkoppen. Nu telde nog maar één ding: de schade herstellen.
In het huisje van haar vader stond Eleanor in de tuin te kijken hoe Oliver een vlinder achtervolgde. Ze glimlachte lichtjes, maar haar ogen hadden nog steeds pijn. Elke dag herbeleefde ze Gregory's woorden, het moment waarop hij ze had weggewuifd alsof het niets was.
Wordt vervolgd op de volgende pagina >>
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
