—Je spullen worden naar het huis van je vader gestuurd. Kom hier nooit meer terug.
Eleanor bleef nog even staan, hopend dat het gewoon weer een van haar impulsieve beslissingen was, eentje die de volgende dag wel voorbij zou gaan. Maar de kilte in haar stem liet geen ruimte voor twijfel. Ze draaide zich om en liep naar buiten, haar hakken tikten op het marmer terwijl de donder over het landhuis rommelde.
Eleanor was opgegroeid in een bescheiden gezin, maar betrad een wereld van privileges toen ze met Gregory trouwde. Ze was elegant, ingetogen en intelligent – alles wat de tijdschriften prezen en waar de high society jaloers op was. Maar dat deed er nu allemaal niet meer toe.
Terwijl de limousine haar en Oliver terugbracht naar de hut van haar vader op het platteland, duizelde het haar. Ze was trouw geweest. Ze had van Gregory gehouden, hem gesteund toen de markten instortten, toen de pers hem kapotmaakte, zelfs toen haar moeder haar afwees. En nu werd ze als een vreemde verstoten.
Haar vader, Martin Claremont, deed de deur open en zijn ogen werden groot toen hij haar zag.
—Ellie? Wat is er gebeurd?
Ze viel in zijn armen. "Hij zei dat Oliver niet van hem is... Hij heeft ons eruit gegooid."
Martins kaken spanden zich aan. "Kom binnen, dochter."
De volgende dagen paste Eleanor zich aan haar nieuwe realiteit aan. Het huis was klein, haar oude kamer was nauwelijks veranderd. Oliver, die zich van alles niets aantrok, speelde en babbelde, wat haar momenten van rust gaf te midden van haar verdriet.
Maar één ding bleef haar dwarszitten: de DNA-test. Hoe kon ze het mis hebben?
Wanhopig op zoek naar antwoorden ging ze naar het lab waar Gregory de test had uitgevoerd. Ook zij had connecties – en er waren haar een paar gunsten verschuldigd. Wat ze ontdekte, deed haar de rillingen over haar rug lopen.
Er was geknoeid met de test.
Ondertussen zat Gregory alleen in zijn landhuis, gekweld door de stilte. Hij hield zichzelf voor dat hij het juiste had gedaan: dat hij niet het kind van een ander kon opvoeden. Maar schuldgevoel knaagde aan hem. Hij vermeed Olivers oude kamer binnen te gaan, maar op een dag won zijn nieuwsgierigheid het van hem. Bij het zien van het lege ledikantje, de knuffelgiraffe en de kleine schoentjes op de plank, knapte er iets in hem.
Zijn moeder, Lady Agatha, bood geen hulp.
"Ik heb je gewaarschuwd, Gregory," zei hij, terwijl hij aan zijn thee nipte. "Dat Claremont nooit jouw partij was."
Maar zelfs zij was verrast toen Gregory niet reageerde.
Er gingen dagen voorbij. Toen, een week.
En toen kwam er een brief.
Geen afzender. Alleen een vel papier en een foto.
Gregory's handen trilden toen hij het las.
Wordt vervolgd op de volgende pagina >>
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
