Deel 2: Het geheim dat mijn dochter achterliet

Ik bleef daar langer op mijn knieën zitten dan ik besefte, mijn lichaam verstijfd terwijl mijn hart probeerde bij te benen wat mijn ogen zagen.

Dit was niet de trui van het ongeluk.

Ezoïcum
Toen die gedachte tot me doordrong, verdween de benauwdheid op mijn borst. Ik herkende de stiksels, het subtiele verschil in de knoopjes. Dit was de tweede trui. De extra trui die ik maanden eerder had gekocht omdat Lily erop stond dat ze een reserve nodig had, "voor het geval dat".

Ik was het helemaal vergeten.

Op de een of andere manier heb ik in de mist van verdriet nooit gemerkt dat het weg was.

Ezoïcum
'Lily...' fluisterde ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar in de stille schuur.

Het besef kwam in golven, de ene na de andere sterker dan de andere. Dit was niet zomaar een zwerfkat die in een verlaten ruimte was beland. Dit was iets opzettelijks. Doordachts. Zorgzaams.

Dit was mijn dochter.

Ezoïcum
Ze moet de kat weken geleden, misschien wel langer, gevonden hebben. Een zwangere driekleurige kat die beschutting zocht nu het weer kouder werd. Lily had altijd al oog voor dieren die anderen over het hoofd zagen. Ze praatte tegen ze, maakte zich zorgen om ze en verzon verhalen voor ze.

Ze moet hier stiekem naartoe zijn geslopen met haar kleine rugzakje, gevuld met restjes eten, bakjes water en stukjes van haar eigen kleding. Geen speelgoed. Geen oude vodden. Haar kleren. Spullen die naar thuis roken.

Mijn dochter had dit nest gebouwd.

Ezoïcum
Ik drukte mijn handpalm plat tegen de aarde, overweldigd door een golf van emoties die anders was dan het verdriet waarin ik was verdronken. Dit gevoel trok me niet mee naar beneden. Het tilde me op, net genoeg om adem te halen.

De moederkat observeerde me aandachtig, haar groene ogen strak en kalm. Ze siste niet en deinsde niet terug. Ze verstijfde niet toen ik dichterbij kwam. Het was alsof ze wist wie ik was.

'Je vertrouwde haar,' fluisterde ik. 'Toch?'

Ezoïcum
De kat knipperde langzaam met haar ogen en nestelde zich vervolgens weer tegen haar kittens aan, haar lichaam ontspannen.

Baxter stapte naar voren, kwispelde een keer met zijn staart en snuffelde zachtjes aan het kleine hoopje vacht. De kittens bewogen zich, maar miauwden niet. Ze voelden zich veilig.

Hij had het geweten.

Ezoïcum
Op de een of andere manier had Baxter het al die tijd geweten.

Hij maakte deel uit van deze stille routine, deze geheime wereld die Lily had opgebouwd zonder om lof of toestemming te vragen. Dat hij me hierheen bracht, voelde bewust aan, alsof hij iets afmaakte wat Lily niet had kunnen voltooien.

Ik bleef er lange tijd, kijkend naar het rustige op en neer gaan van de kleine borstjes van de kittens. De stilte in het schuurtje voelde niet zo zwaar aan als in mijn huis. Het was niet vol van afwezigheid.

Ezoïcum
Het straalde een enorme aanwezigheid uit.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !