Ik draaide me om en keek haar aan. De vaderschapstest voelde zwaar in mijn handen – als een combinatie van pantser en munitie. Ze droeg de oversized trui die ze al sinds de bevalling droeg, haar haar nonchalant vastgebonden, donkere kringen onder haar ogen van de eindeloze nachten. Ze zag er kwetsbaar uit. Echt. Onvoorbereid op wat ik op het punt stond te doen.
'Ik wil dat je dit aanneemt,' zei ik, terwijl ik de doos aanreikte.
Ze bewoog zich niet. Ze staarde ernaar, alsof het niet in haar wereld thuishoorde.
"Wat is dat?"
'Een vaderschapstest.' Mijn stem klonk vlak. 'Ik moet weten of de baby van mij is.'
De stilte die volgde was verstikkend. Ik hoorde de klok in de gang tikken. De zachte ademhaling van onze zoon. Mijn hartslag die in mijn oren bonsde. Emma's gezichtsuitdrukking veranderde – verwarring maakte plaats voor pijn, vervolgens ongeloof, en uiteindelijk iets wat ik niet kon benoemen. Iets als acceptatie.
'En wat als hij niet van jou is?' vroeg ze zachtjes.
Die vraag kwam aan als een bekentenis. Mijn borst trok samen.
'Dan vraag ik een scheiding aan,' zei ik bot. 'Ik ga geen kind van een andere man opvoeden.'
Ze knikte langzaam. "Goed. Als dat is wat je nodig hebt."
Ze nam de set uit mijn hand en liep de babykamer uit, waardoor ik alleen achterbleef met een slapende baby en een gevoel van overwinning dat vreemd genoeg leeg aanvoelde.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
