Toen ik tien was, vlocht mijn moeder elke ochtend mijn haar, maar alleen op de dagen dat mijn vader thuis was.
Ik vroeg me wel eens af waarom ze het de andere ochtenden oversloeg. Als ik ernaar vroeg, glimlachte ze vriendelijk en zei: "Zo is het makkelijker." Destijds accepteerde ik het als een van die vage antwoorden van volwassenen waar kinderen niet tegenin gaan. Ik dacht er niet veel over na. Ik genoot gewoon van de rustige beweging van haar handen, de stille start van de dag en het gevoel dat het leven in ons kleine huisje precies was zoals het hoorde te zijn.
