Maar het was niet alleen haar uiterlijk dat haar onderscheidde; het was haar diepe stilte. Het was de manier waarop ze stond, haar handen nonchalant in haar zakken, terwijl ze de georganiseerde chaos van het kamp observeerde alsof ze wachtte op een teken dat alleen zij kon waarnemen. Terwijl de andere cadetten opschepten en zichzelf beoordeelden met het agressieve zelfvertrouwen dat jeugd en privileges met zich meebrengen, observeerde Olivia slechts.
De eerste dag was bewust bedoeld als een test. Kapitein Harrow , de hoofdinstructeur, was een ware reus, met een stem die een gevangenisrel kon sussen en schouders die uit massief gesteente leken te zijn gehouwen. Hij liep heen en weer over het trainingsveld en bekeek de nieuwe cadetten met het berekenende oog van een roofdier dat zijn volgende prooi uitkiest.
"Jij," blafte hij, wijzend rechtstreeks naar Olivia. "Wat is jouw verhaal? Is het logistieke team verdwaald op weg naar de cafetaria?"
De groep barstte los in een golf van gegiechel. Madison Brooks, met haar onberispelijke blonde paardenstaart en een glimlach die haar ogen niet helemaal bereikte, fluisterde tegen een cadet in de buurt, luid genoeg zodat iedereen het kon horen:
"Ik wed dat ze hier is om aan de diversiteitseisen te voldoen. Moet aan dat genderquotum voldoen, toch?"
Olivia knipperde niet eens met haar ogen. Ze hield de blik van kapitein Harrow vast, haar uitdrukking zo kalm als een stilstaand meer, en verklaarde:
"Ik ben cadet, meneer."
Harrow snoof afwijzend en duwde haar opzij als een vervelende mug.
"Stel je dan op in de formatie. En houd niet iedereen op."
De eetzaal die eerste avond was een chaotisch tafereel van botsende ego's en overstromende testosteron. Olivia pakte haar dienblad en liep naar een afgelegen tafeltje, ver weg van het lawaai van geklets en competitief gepronk. De zaal trilde van het geluid van rekruten die verhalen uitwisselden over vervlogen glorie, hun stemmen werden steeds luider terwijl ze elkaar probeerden te overtreffen.
Derek Chen , slank en arrogant, met een militair kapsel dat zelfingenomenheid leek uit te stralen, zag haar alleen zitten. Hij pakte zijn dienblad op en liep met een dreun naar haar tafel, die hij met een opzettelijke klap neersloeg. Zo werden alle gesprekken in de buurt stilgelegd, terwijl alle ogen zich richtten op de dreigende confrontatie.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
