De vrouw, die op de officiële lijst stond als Olivia Mitchell , reageerde niet. Ze pakte simpelweg haar rugzak op met methodische, rustige bewegingen en liep naar de kazerne. Haar diepe stilte versterkte het gejoel alleen maar, maar precies achttien minuten later, toen dat gescheurde shirt het geheim onthulde dat het verborg, zou iedereen die aanwezig was op die binnenplaats met een huivering beseffen dat ze zojuist de ernstigste fout uit hun militaire carrière hadden begaan.
De commandant van de basis verstijfde midden in zijn zin en het bloed stroomde uit zijn gezicht toen hij een symbool herkende dat niet mocht bestaan. Een symbool dat alles onherroepelijk zou veranderen.
Olivia Mitchell arriveerde bij het trainingscentrum in Fort Bragg in een afgeleefde pick-uptruck die alleen nog maar bijeen leek te worden gehouden door roest en pure wilskracht. De lak bladderde in grote vlokken af, de banden waren bedekt met de opgedroogde modder van een vergeten landweggetje, en toen ze uitstapte, straalde elk aspect van de auto een overweldigende alledaagsheid uit.
Haar spijkerbroek was gekreukt en versleten, haar windjack was vervaagd tot een vage olijfgroene tint en haar sneakers waren zo versleten dat de ochtenddauw al tot op haar sokken was doorgedrongen. Niemand had ooit kunnen vermoeden dat ze de erfgename was van een van de grootste fortuinen van het land, het product van een bevoorrechte opvoeding vol privé-academies en herenhuizen in beveiligde woonwijken. Maar Olivia droeg niets van die wereld met zich mee.
Geen designerlogo's, geen perfect gemanicuurde nagels – alleen een onopvallend gezicht en kleren die eruit zagen alsof ze duizend keer gewassen waren. Zijn rugzak werd wankel vastgehouden door een enkele gerafelde riem, en zijn laarzen waren zo gehavend en versleten dat ze zo van een veteraan in nood hadden kunnen zijn.
